روزنامه صبح
آر اس اس خبرجنوب
کل صفحات خبرجنوب
مسکوکات در بازار شیراز
 تبلیغات خبر جنوب تبلیغات خبر جنوب تعالی دانش تبلیغات خبر جنوب
تبلیغات خبر جنوب تبلیغات خبر جنوب
غربت زده‌های جوگندمی :: روزنامه خبر جنوب :: نیازمندیهای خبر جنوب
NID : 191645
1399/07/01

غربت زده‌های جوگندمی

فاطمه ایزدی- خبرنگار «خبر جنوب»/ داریم پیر می شویم. یک کشور پیر و فرتوت که تا سی سال دیگر از هر سه نفرمان، یک نفر باید عصا به دست بگیرد و عینک ته استکانی بزند. تا چند سال آینده، دهه شصتی ها از کار افتاده و زمینگیر می شوند و بحران جمعیت، ما را پیرترین کشور دنیا خواهد کرد. البته هنوز دو سه دهه تا آن روزهای غم انگیز مانده اما اگر با همین فرمان جلو برویم، ترکیب جمعیتی در کشور جوگندمی خواهد شد. این بحران، نتیجه سیاست‌های نادرست جمعیتی بویژه اجرای سیاست کنترل و تنظیم خانواده از سال 67 است؛ سیاستی که دستاورد آن، کاهش نرخ جمعیت و تحویل خانواده های تک فرزندی به جامعه بود و دیگر هیچ!
اکنون سی سال از تبلیغ رویکرد «فرزند کمتر، زندگی بهتر» گذشته و برخی خانواده ها هنوز هم اصل فرزندآوری را بر اساس همین مبنا پایه ریزی می کنند. در طول این سال‌ها هیچ کس برنامه مدون یا طرح مطالعاتی و پژوهشی برای افزایش نرخ جمعیت ارائه نکرده و جمعیت شناسان و متخصصان این بخش نیز طرحی به دولت یا مجلس نداده اند تا شور جوانی در کشور به تلاطم بیفتد.
هر چه به عقب برگردیم و گذشته را با این روزها مقایسه کنیم عددها کوچک تر می شود. در واقع سال به سال جوانان، کمتر ازدواج می کنند و بیشتر مصمم می شوند بچه دار نشوند. با این حال مادران پا به سن گذاشته و پدرانی که هنگام تولد اولین فرزندشان، موهایشان جو گندمی است معمولا به داشتن یک فرزند اکتفا می کنند و ترجیح می دهند خودشان را به دردسر نیندازند.

رشد جمعیت در شیراز، 9 درصد کمتر شد
فارس یکی از همان استان هایی است که نرخ جمعیتش، نگران کننده است و هر سال که می گذرد نوزادان کمتری در آن متولد
می شوند. مدیر کل ثبت احوال فارس به «خبر جنوب» می گوید بر اساس آمار، متوسط رشد جمعیت استان در سرشماری سال 90 از 17/1 به 08/1 در سرشماری چهار سال پیش رسیده است.

به گفته علیرضا انصاری رشد جمعیت در شیراز حدود
9 درصد نسبت به چند سال گذشته کاهش داشته و عواملی همچون شرایط اقتصادی، بالا رفتن سن ازدواج، شاغل بودن مادران، ترس از مسئولیت پذیری و گرایش زوجین به تک فرزندی موجب شده جمعیت این کلانشهر رو به تقلیل برود.
در واقع پیر شدن جمعیت و تنها ماندن آدم هایی که قرار است دو سه دهه بعد، بی تکیه گاه زندگی کنند هنوز به دغدغه تبدیل نشده و اگر همین طور پیش برود نسل های آینده ایرانی، دیگر عمه و عمو نخواهند داشت و از داشتن دایی و خاله محروم خواهند ماند.
سن ازدواج بالا رفته و کسانی که زندگی مشترک نیز تشکیل داده اند آنچنان میلی به فرزندآوری ندارند. بسیاری از آنها معتقد هستند تشویق جوانان به ازدواج و ترغیب زوجین به فرزندآوری بدون حل مشکلات اقتصادی و تغییر نگرش آنان میسر نمی‌شود و دولت در این مسیر نباید صرفاً به پرداخت وام ازدواج اکتفا کند.
امین سیف پور، مرد میانسالی که هشت سال پیش ازدواج کرده می گوید با وام ازدواج حتی نمی توان یک یخچال خرید چه برسد به آنکه بتوان از آن برای تشکیل یک زندگی استفاده کرد. سیف پور که در یک شرکت دارویی مشغول به کار است یک دختر پنج ساله دارد. وضعیت مالی اش متوسط است و از قضا مستاجر هم نیست اما در عین حال با به دنیا آمدن فرزند دوم به شدت مخالف است. پیر شدن جمعیت چندان برایش اهمیت ندارد چون به قول خودش اگر بخواهد به این مسائل توجه کند و جور اجرای سیاست های جمعیتی را بکشد باید یک عمر بدود تا هزینه هایی که با تولد فرزند دوم، چند برابر
می شود را جبران کند.

نسل آینده، بار سنگینی بر دوششان خواهد بود
هادی صف شکن هم دقیقا هشت سال است ازدواج کرده و پس از مدتی با اصرار همسرش، تسلیم خواسته او شده تا فرزند دومشان به دنیا بیاید. او حالا سخت پشیمان است و تاکیدش بر این است که ای کاش در چنین شرایط اقتصادی، پای یک طفل بی گناه را به دنیا باز نکرده بود. صف شکن در دانشگاه، جامعه شناسی خوانده و با شاخص‌های جمعیت شناسی آشناست. از نظر او بچه هایی که در حال حاضر به دنیا می آیند در آینده، بار سنگینی بر دوششان خواهد بود چون آنها با یک جمعیت سالمند روبه رو هستند که هیچ جوانی نیست از آنها مراقبت کند. نسل غربت زده آینده باید در اوج تنهایی روزهایشان را شب کنند و دور و برشان، نه از عمه و عمو خبری است و نه از اقوام و قوم و خویش. این مرد 37 ساله همه این چیزها را خوب می داند و به گفته خودش پیش از ازدواج، تصمیم داشته یک خانواده چند نفره داشته باشد اما اوضاع اقتصادی آنقدر به او فشار آورده که تمام این دغدغه ها و حتی اهمیت رشد نرخ جمعیت از یادش رفته است. او می گوید: «ما میوه و تنقلات نمی خریم، مزه خشکبار یادمان رفته، مسافرت نمی رویم، تفریح نمی کنیم و لباس هم در حد صفر... .»

شاید با کاهش نرخ جمعیت، نسل جوان بعدی زندگی آسوده تری داشته باشند
مونا ابراهیمی هم یکی از کسانی است که به قول خودش هنوز نیمه گمشده اش را پیدا نکرده و در سن 35 سالگی همچنان مجرد مانده است. این دختر جوان هر چند با مقوله ازدواج مخالف نیست اما فرزندآوری را در شرایط فعلی که نه اوضاع اقتصاد روبه راه است و نه حوزه اشتغال، چندان معقول نمی داند. از نظر او جامعه ما انبوهی از نسل جوان است که منابع کشور جوابگوی آن نبوده و نیست. انبوهی از انسان ها که برای آن ها شغل به اندازه کافی وجود ندارد و برای همه چیز در صف می ایستند. او می گوید شاید با کاهش نرخ جمعیت، نسل جوان بعدی، زندگی آسوده تر و رفاه بیشتری داشته باشند و منابع این کشور، کفاف آنها را بدهد.
سمانه محمدی اما دیدگاه دیگری دارد. او هنوز ازدواج نکرده اما آن طور که خودش می گوید اگر روزی قرار باشد تشکیل خانواده دهد حتما یک خانواده عیال وار خواهد داشت. به گفته این کارشناس ارشد جامعه شناسی، کاهش جمعیت هم افراد را به انزوا می کشاند و هم اثرات آن در ابعاد اقتصادی، حقوقی و حتی سیاسی مشهود خواهد بود. در واقع با کم شدن نیروی کار، تولید داخلی و تامین مایحتاج معمولی مردم با مشکل مواجه می شود و دیگر جمعیت جوانی وجود ندارد که با اتکا به ظرفیت آن بتوان محصولات کشاورزی و صنایع غذایی تولید کرد. این بانوی جوان معتقد است دولت باید با حمایت از سیاست های جمعیتی و ارائه تسهیلات ویژه، راه ازدواج و فرزندآوری را برای جوانان، هموار کند و تا دیر نشده آنان را به این باور برساند که کاهش نرخ جمعیت به نفع جامعه نیست.

کدام حمایت؟! مجلس دهم، بیمه ناباروران را از دستور کار خارج کرد!
ثریا موسوی هم یک بانوی 35 است که پس از سه سال زندگی مشترک، همچنان از فرزندآوری فراری است. او دانشجوی دکترای حقوق است اما درس و دانشگاه نیست که فکر مادر شدن را از سرش انداخته است. به گفته موسوی، دولت و نهادهای
تصمیم گیر هر چند خطر پیری و کاهش جمعیت را بارها هشدار داده‌اند اما در عمل در این حوزه تعلل کرده اند و نسبت به اصل سیاست های جمعیتی بی توجه بوده اند. این دانش آموخته حقوق تاکید می کند که نمونه های این بی توجهی را می توان در هزینه های سرسام آور درمان ناباروری یا حتی برخی سیاست های ضدجمعیتی دیگر جستجو کرد. او با اشاره به پرداخت بسته های معیشتی در آبان ماه سال گذشته یادآور می شود که دولت حتی در این داستان نیز برای خانواده های کم جمعیت به ازای هر نفر، مبلغ بیشتری نسبت به خانواده های پرجمعیت در نظر گرفت. موسوی می گوید اگر به مصوبه های مجلس در طول سالهای گذشته نگاه کنید می بینید که قانون خاصی در زمینه افزایش نرخ جمعیت و فرزندآوری به تصویب نرسیده و و حتی بسیاری از نمایندگان، با امضای پیش نویس قوانین ضد جمعیتی، ناآگاهی خود را در این بخش به اثبات رسانده اند. نکته قابل تامل این است که مجلس دهم، بیمه ناباروران را که در بند 3 سیاست های جمعیتی آمده، از دستور کار خارج کرد!
در هر حال، بحران جمعیتی در راه است و تعلل در رسیدگی به این مسئله جایز نیست. تا وقتی گره های نقطه کور پیر شدن جمعیت حل نشود و دست و دل خانواده ها برای فرزندآوری بلرزد، آمارها نگران کننده خواهد بود! وقت آن رسیده که «طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» که مدت‌هاست در کمیسیون اجتماعی مجلس مانده و بارها به بهانه بار مالی با آن مخالفت شده به صحن علنی بیاید. تصویب قوانین حمایت کننده از سیاست فرزندآوری و اجرا و نظارت بر آن‌هاست که می تواند شور جوانی را در این مرز و بوم، جاودانه کند.

/انتهای متن/
صاحب امتیاز و مدیرمسئول نشریات بین المللی خبر : حسین واحدی پور
License owner & Editor in Chief: HosseinVahedipour
Copyright © 2013 KHABAR International Publications Group. All rights reserved.