ژنرالی که دیگر حتی گروهبان هم نیست
Admin 6
علی جمشیدپور - «خبرجنوب»/ لشکری کهنهنفس را دوباره به میدان فرستادیم و باز همان قصه تکرار شد؛ تیم ملی ایران مقابل ازبکستان سه گل خورد، یک گل هم به لطف اشتباه مدافع حریف به دست آورد و در نخستین آزمون پس از جام جهانی، باختی سنگین را تجربه کرد. اما تلختر از نتیجه، تصویری بود که از تیم ملی دیدیم؛ تیمی گرفتار میان گذشتهای که حاضر نیست تمام شود و آیندهای که هنوز اجازه ورود به آن داده نشده است.
امیر قلعهنویی بعد از مسابقه عذرخواهی کرد و گفت مقصر اصلی خودش است. او گلهای اول و دوم را حاصل اشتباهات فردی احسان حاجصفی و علیرضا بیرانوند دانست؛ دو بازیکن باتجربهای که به گفته سرمربی، مرتکب اشتباهات بچگانه شدند. حاجصفی با یک پاس اشتباه در شکلگیری گل اول نقش داشت و بیرانوند هم در صحنه گل دوم، زمینه پنالتی و بازگشت دوباره ازبکها به برتری را فراهم کرد. اما آیا میتوان شکست سه بر یک را فقط در اشتباه دو بازیکن خلاصه کرد؟
مسئله بزرگتر جایی است که قلعهنویی میگوید تیم ملی جای جوانگرایی نیست و جوانها باید در باشگاهها و تیمهای پایه ساخته شوند تا تیم ملی بزرگسالان مصرفکننده این محصول باشد. حرفی که در ظاهر منطقی است، اما یک سؤال ساده دارد؛ اگر باشگاهها سالهاست در تولید و میدان دادن به جوانان مشکل دارند، پس تیم ملی قرار است چه زمانی و کجا نسل تازه خود را پیدا کند؟
اگر تیم ملی بخواهد مصرفکننده باشد، باید محصولی باکیفیت روی قفسه فوتبال ایران وجود داشته باشد. نمیشود سالها در باشگاهها فرصت را از جوان گرفت، در تیم ملی هم درهای تغییر را نیمهباز گذاشت و بعد انتظار داشت نسل تازه ناگهان آماده حضور در بالاترین سطح باشد.
از طرف دیگر، اسکوچیچ سالها پیش از فقر تاکتیکی و ضعف تاکتیکپذیری فوتبال ایران گفت؛ حرفی که آن روز با واکنشهای فراوان روبهرو شد. امروز اما بعد از نمایشهایی که از تیم ملی و حتی تیم امید دیدهایم، همان هشدار قدیمی دوباره جلوی چشم ماست. مشکل فقط سن بازیکنان نیست؛ مشکل این است که هنوز نمیدانیم برای ساختن فوتبال فردا چه نقشهای داریم.
ژنرال میگوید تغییر نسل در راه است، اما میدان هنوز در اختیار همان چهرههای قدیمی است. قرار بود بعد از جام جهانی، پوستاندازی آغاز شود؛ اما فعلاً فقط یک چیز عوض شده: اندازه شکستها. ژنرالی که قرار بود فرمانده آینده باشد، حالا باید توضیح بدهد چرا لشکرش هنوز از گذشته جدا نشده و عبور نکرده است.
قلعهنویی اما همچنان مدعی است بهترین انتخابها را انجام داده است؛ اگر این بهترین انتخابهاست، پس تکلیف فوتبال ایران با بدترین انتخابها چه خواهد شد؟
از همه جا رانده و ماندهایم؛ نه جوانگرایی جدی داریم، نه ساختن نسل تازه را جدی گرفتهایم و نه حتی در یک بازی دوستانه میتوانیم تصویری امیدوارکننده از آینده ارائه کنیم.
قرار بود تیم ملی بعد از جام جهانی پوستاندازی کند؛ اما ظاهراً فقط پیراهنها عوض شدهاند. فرمانده همان است، لشکر همان لشکر قدیمی و میدان، هر روز بیرحمتر از گذشته.
