نیامده، رفت!

علی جمشیدپور - «خبرجنوب»/ قرار بود علیرضا بیرانوند در مسیر سربازی به شیراز برسد و پیراهن فجر شهید سپاسی را بر تن کند؛ انتقالی که از همان ابتدا بیش از آنکه برای فجر یک تقویت فنی قطعی باشد، یک پرونده پرحاشیه به نظر می‌رسید. حالا گزارش‌های تازه می‌گویند دروازه‌بان ملی‌پوش به دنبال تغییر کد محل خدمت و حضور در نیروی زمینی تهران است. اگر این تلاش به نتیجه برسد، شاید بزرگ‌ترین هدیه بیرانوند به هواداران شیرازی، همان نیامدنش باشد!

البته هنوز نباید خواسته را با نتیجه قطعی اشتباه گرفت. گزارش ها از ثبت کد خدمت بیرانوند برای سپاه و محدود شدن گزینه‌های او به فجر خبر می‌داد؛ اما خبرهای جدید حاکی از تلاش او برای تغییر کد و رفتن به نیروی زمینی است. بنابراین، مقصد نهایی هنوز به تصمیم مراجع مربوط بستگی دارد و تا زمانی که اعلام رسمی صورت نگیرد، ماجرا تمام‌شده نیست.

مسئله اما فقط این نیست که بیرانوند در شیراز بازی می‌کند یا تهران. پرسش اصلی این است که چرا هر پرونده مرتبط با این دروازه‌بان، پیش از آنکه به زمین فوتبال برسد، به چند ایستگاه اداری، حقوقی و رسانه‌ای سر می‌زند؟ دروازه‌بانی که سال‌ها با مهارهایش خبرساز بود، حالا مدتی است بخش مهمی از تیترها را بیرون از محوطه جریمه می‌سازد؛ از اختلاف قراردادی با پرسپولیس و انتقال جنجالی به تراکتور تا پرونده سربازی و درخواست‌های پزشکی. حاشیه اخیرش هم که به تلاش برای از بین بردن حرمت بین مدیران باشگاه تراکتور و بازیکنان این تیم خلاصه می شود که مجازاتش عدم همراهی تیم در بازی آسیایی بود.

پرونده پرسپولیس هم صرفاً یک دلخوری هواداری نبود. کمیته استیناف فدراسیون فوتبال فسخ یک‌طرفه قرارداد بیرانوند را غیرموجه دانست، محرومیت چهارماهه او را قابل اجرا اعلام کرد و حکم غرامت مالی نیز صادر شد؛ هرچند بخش‌هایی از اختلافات بعدی مسیر حقوقی خود را ادامه داد. این سابقه نشان می‌دهد چرا نام بیرانوند با حساسیت همراه می‌شود.

در ماجرای سربازی نیز بیرانوند گفته است قصد فرار از خدمت را ندارد. درخواست‌های پزشکی او، به کمیسیون مربوط رسید و بنا بر گزارش‌های منتشرشده پذیرفته نشد. بنابراین، درست نیست تلاش برای تغییر محل خدمت را خودبه‌خود «فرار از سربازی» بنامیم؛ اما طبیعی است که وقتی یک ورزشکار مشهور بارها خواهان مسیر متفاوتی برای حل پرونده‌اش می‌شود، افکار عمومی درباره امتیازها و استثناهای احتمالی سؤال کند.

برای فجر سپاسی، حضور بیرانوند می‌توانست از نظر فنی جذاب باشد؛ دروازه‌بانی ملی‌پوش روی کاغذ دارایی ارزشمندی است. اما فوتبال فقط جمع‌کردن نام‌های بزرگ نیست. تیمی که در هفته‌های اخیر با نتایج ضعیف، تغییر سرمربی و تلاش برای بازگشت آرامش روبه‌رو بوده، بیش از هر چیز به تمرکز، ثبات و بازیکنانی نیاز دارد که تمام توجهشان به مسابقه باشد؛ نه پرونده‌ای که هر روز با یک خبر تازه از راه برسد.

فجر با مهدی رجب‌زاده به دنبال ساختن دوباره تیم است. در چنین شرایطی، اضافه شدن بازیکنی که فعلاً امکان بازی ندارد و مقصد سربازی‌اش هم قطعی نشده، الزاماً نسخه فوری مشکلات تیم نیست. حتی اگر بیرانوند در نیم‌فصل به فجر می‌پیوست، سود فنی او باید در کنار هزینه‌های احتمالی حاشیه‌ای سنجیده می‌شد. گاهی بهترین خرید، نخریدن است؛ مخصوصاً وقتی هنوز معلوم نیست بازیکن چه زمانی می‌تواند وارد زمین شود.

تهران‌ماندن بیرانوند هم هنوز تصمیمی نهایی نیست. گزارش‌ها از تلاش برای تغییر کد می‌گویند، نه از صدور مجوز قطعی. اگر مراجع قانونی این تغییر را بپذیرند، موضوع در چارچوب مقررات تعیین تکلیف خواهد شد؛ اگر نپذیرند، باید همان کدی که ثبت شده اجرا شود. قانون قرار نیست با شهرت بازیکن تغییر کند و نباید هم با فشار افکار عمومی جای تصمیم رسمی را بگیرد.

با این همه، شیرازی‌ها فعلاً می‌توانند نفس راحتی بکشند؛ فجر در روزهای بازسازی، به آرامش و تمرکز نیاز دارد. اگر سرانجام مقصد او تهران شود، عنوان «هدیه بیرو به شیرازی‌ها» شاید شوخی خوش‌نمکی باشد؛ اما پیام جدی‌ترش این است: فجر برای عبور از بحران، به تصمیم‌های روشن و کم‌حاشیه نیاز دارد، نه پرونده‌ای که هنوز مقصدش را هم انتخاب نکرده است. در این مقطع، آرامش فجر از نام‌های بزرگ مهم‌تر است.