سرفه های چند میلیونی!

فاطمه ایزدی - «خبرجنوب»/ قرار نیست حتماً بیماری صعب‌العلاج داشته باشید تا هزینه های درمان، خم به ابرویتان بیاورد. کافیست هیولای تب به جانتان بیفتد و در پیچ و خم بیماری آنفولانزا یا یک سرماخوردگی ساده، زمین‌گیر شوید تا بفهمید تجویز یک نسخه پیش پا افتاده چگونه بخشی از درآمد ماهانه شما را به باد می دهد!

به گزارش «خبرجنوب»، این قصه پرخرج از ویزیت پزشک شروع می شود و به هزینه های گزاف چند قلم دارو، سرم و تزریقات و گاهی داروهای تقویتی می رسد.  اگر حال بیمار بهتر نشود، نسخه و مراجعه بعدی هم از راه می‌رسد و هر بار، رقم تازه‌ای به هزینه‌های قبلی اضافه می‌شود. یک سرماخوردگی ساده حداقل دو میلیون تومان خرج روی دستتان می گذارد. این رقم شاید در نگاه اول چندان بزرگ به نظر نرسد اما وقتی بیماری طول می‌کشد و پای مراجعه دوباره، داروی بیشتر و خدمات درمانی به میان می‌آید، رقم نهایی می‌تواند چندین برابر شود. برخی بیماران مبتلا به آنفولانزا در گفتگو با «خبرجنوب» بر این نکته تاکید دارند که برای یک بیماری چند روزه، حدود ۷ تا ۸ میلیون تومان و حتی بیشتر هزینه کرده اند و این موضوع با عدم بهبود و تکرار مراجعه به درمانگاه یا مطب پزشک، بیشتر شده است. 

در هر حال بخش دارو و درمان به تسلیم بازی دلار و گرانی درآمده و زندگی برای بیماران صعب‌العلاج که خرید دارو به بخشی از زندگی روزمره آنها گره خورده، سخت تر و غیر قابل تحمل تر است. بیمارانی که باید داروی مشخصی را به صورت مستمر مصرف کنند و هر ماه با یک هزینه قطعی مواجه هستند، فشار بیشتری تحمل می‌کنند. ویزیت پزشک، آزمایش، تصویربرداری، تزریقات، سرم و رفت‌وآمد، هر کدام هزینه هایی است که به بیمار تحمیل می شود. به فهرست برخی بیماری‌ها نیز هزینه تجهیزات پزشکی و توانبخشی اضافه می‌شود و اگرچه بیمه، بخشی از هزینه‌ها را پوشش می‌دهد اما سهم پرداختی بیمار همچنان می‌تواند برای یک خانواده سنگین باشد. شاید برای همین است که وقتی از گرانی دارو صحبت می‌کنیم، نباید فقط به قیمت روی جعبه دارو نگاه کنیم.

مسئله از جایی جدی می‌شود که هزینه درمان به شکل مستمر از درآمد خانواده سهم بردارد. یک سرماخوردگی ممکن است چند میلیون تومان خرج روی دست یک خانواده بگذارد و تمام شود اما بیماری صعب‌العلاج با یکی دو نسخه تمام نمی‌شود و داروها دوباره باید تهیه شوند و هزینه‌ها ماه به ماه بالاتر می رود. در چنین شرایطی، شاید وقت آن رسیده باشد که حمایت از بیماران و خانواده‌های کم‌برخوردار فقط به پوشش عمومی بیمه محدود نماند. می‌توان برای خانواده‌هایی که توان پرداخت هزینه دارو و درمان را ندارند، سازوکاری مشخص در نظر گرفت تا بخشی از هزینه دارو به صورت هدفمند و بر اساس وضعیت اقتصادی خانواده پرداخت شود. حمایت‌هایی که به‌ویژه برای بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن و صعب‌العلاج، مستمر باشد و بیمار را در هر بار مراجعه دوباره درگیر پیدا کردن هزینه دارو نکند.در هر حال قرار نیست همه هزینه بیماری از جیب دولت پرداخت شود اما نباید توان مالی خانواده هم تعیین کند که یک بیمار تا کجا می‌تواند درمانش را ادامه دهد. دارو برای بیمار کالای لوکس نیست بلکه ضرورتی است که اگر توان خریدش نباشد، نمی‌توان آن را به فردا موکول کرد.